آشنایی با سازها

تنبور نام باستانی سازهای مضرابی خانوادهٔ دوتار و از سازهای قدیمی ایران و ساز آیینی و مذهبی سلسلهٔ یارسان در غرب ایران است.

تنبور از معدود

تمبک از سازهای کوبه ای است و اصطلاحاً به آن ضرب هم گفته می شود. این ساز از چوب درخت گردو، افرا یا توت به صورت یک تکه، در دو قسمتِ «تنه»، حجیم تر و «نفیر»، باریک تر در اندازه های متفاوت ساخته می

بربط که در زبان عربی عود نامیده می شود از سازهای زهی مضرابی (زخمه ای) مقیّد است که در ساخت آن، چوب، زه یا نایلون و استخوان به کار رفته اند. بربط که یکی از مهم ترین و معمول ترین سازهای موسیقی

نِی، از سازهای بادی کهن و از جنس گیاه نی است که طول آن از شش گره و هفت بند تشکیل شده و به همین دلیل آن را «نی هفت بند » می گویند. هنگام نواختن، هوا از دهانهٔ نی وارد می شود و با انگشت گذاری بر

کمانچه از سازهای زهی آرشه ای مقیّد است که در ساخت آن، چوب، پوست، استخوان و فلز به کار رفته اند. طول کمانچه از پایهٔ فلزی تا صُراحی (قسمت بالایی سرپنجه) حدود 75 سانتی متر است. کمانچه را در حالت

سه تار، از سازهای زهی مضرابی (زخمه ای) مقیّد است که در ساخت آن از چوب، فلز و زه یا نخ نایلون استفاده می شود. سه تار را از خانوادهٔ تنبور دانسته اند و امروزه، در مقایسه، به تار نزدیک تر است و

دف از سازهای کوبه ای است که در ساخت آن از چوب، پوست و فلز استفاده می شود. کمانه یا بدنهٔ این ساز دایره ای شکل و قطر دهانهٔ آن حدود 60 سانتی متر است. در طول جدار داخلیِ کمانه، در فواصل معیّن، حلقه

سنتور، سازی ست به شکل ذوزنقهٔ متساوی الساقین و از سازهای زهی مضرابی (زخمه ای) مطلق است که در ساخت آن، چوب و فلز به کار می روند. این ساز را نشسته، در حالی که ضلع بزرگ تر آن به صورت افقی در مقابل

تار، از سازهای زهی مضرابی (زخمه ای) مقیّد است که در ساخت آن از چوب، پوست، استخوان، زه (رودهٔ تابیدهٔ چهارپایان) و فلز استفاده می شود و طول کلّی آن حدود 95 سانتی متر است. اگرچه در گذشته های دور،